Reisverhalen: Terug naar de oerbron in Tarangire

07-01-2010

Het Tarangire National Park in Tanzania ligt in de onmiddellijke nabijheid van veel beroemdere safarigebieden in het noorden zoals de Serengeti, de Ngorongoro krater, Lake Manyara en de Kilimanjaro. Hierdoor trekt het park relatief weinig reizigers. En dat is niet geheel terecht omdat Tarangire op slechts drie uur rijden van Tanzania's safarihoofdstad Arusha ligt en een grote rijkdom aan wild en oogverblindende landschappen kent.

Tarangire is 2600 km2 groot en bestaat uit moerassige savannes, acacia's en gigantische baobabbomen. Tot de vaste bewoners van deze streek behoren leeuwen, neushoorns, waterbokken, impala's en niet te vergeten pythons. Gedurende de droge periode van juni tot november trekken grote kuddes olifanten, zebra's, buffels en wildebeesten naar de Tarangire rivier om te drinken. Voldoende redenen om eens een uitgebreide tussenstop te maken in dit gebied.

Drinkplaats 
De weg van Arusha naar Tarangire is grotendeels verhard en van prima kwaliteit. Na ongeveer drie uur komen we aan in het park, waar we worden opgewacht door de gids die ons gezelschap de komende drie dagen zal begeleiden. Met een grijns vertelt hij dat sommige van de olifanten zo groot zijn dat ze de zon blokkeren. Dat belooft wat. Een voorproefje krijgen we dezelfde dag nog als we tegen het vallen van de avond een natuurlijke drinkplaats naderen. Tot mijn grote verbazing hoeven we niet achteraan te sluiten in een rij safarivoertuigen, zoals ik gewend was bij eerdere bezoeken in de populairdere safarigebieden. De enige aanwezigen zijn wij en een grote kudde ontspannen drinkende zebra's die zich absoluut niet lijkt te storen aan onze aanwezigheid.

Veranderend decor
De volgende dag, tijdens een trip langs de oevers van de meanderende Tarangire rivier, verwonder ik mij over het voortdurend veranderende decor. Ik zie hoe de acacia's heen en weer wiegen in het weidse landschap, terwijl grote kuddes zebra's en wildebeesten zich naar en van de rivier bewegen. Baobabbomen rijzen op als trotse markeringen in het land en hun aanwezigheid wordt steeds dominanter naarmate we dichter bij de rivier komen. We hebben een ontmoeting met een kleine kudde giraffen die ons - net als de zebra's gisterenavond - nauwelijks opmerkt. Bijzonder verrassend als je beseft dat de dieren hier veel minder voertuigen en mensen zien dan hun veel nerveuser reagerende ‘neefjes en nichtjes' in de drukker bezochte parken.

Bijzondere ontmoetingen
We stoppen voor de lunch in de schaduw van een vijgenboom. Loom onderuit gezakt genieten we van het overheerlijke eten en van een groep bavianen die voor entertainment zorgt met onderlinge schermutselingen, en met energieke pogingen eten van ons probeert te stelen. Later die middag naderen we een kudde buffels tot op korte afstand. Ook zij storen zich niet aan ons en blijven ongestoord doorgrazen. Het gedrag van de dieren in Tarangire komt mij steeds wonderlijker voor.
Tegen het vallen van de avond rijden we naar een hooggelegen uitkijkpunt aan de oevers van de Tarangire rivier. Van hieruit is heel goed te zien hoe de rivier ‘verdwijnt' onder een zanderig oppervlak. Dan verschijnen er twee mannetjesolifanten, die - zoals onze ranger al had aangekondigd - inderdaad gigantisch zijn. Met hun slurven wroeten ze met goedmoedige precisie in het zand. Volgens de ranger zoeken ze naar water dat ze even later ook daadwerkelijk vinden. Gelukzalig lessen de dieren hun dorst, terwijl de lucht boven hen prachtig paars en oranje kleurt. De lucht lijkt in brand te staan, maar wordt gedoofd door de snel oprukkende duisternis. De nacht is begonnen.

Park voor fijnproevers
Terug in het kamp genieten we van het opgewekte en vertrouwenwekkende knisperen van het kampvuur. In afwachting van ons diner geniet ik met een wijntje na van alle indrukken. Ik realiseer me dat de kleine aantallen bezoekers aan Tarangire Nationaal Park juist een uniek voordeel is. Doordat hier nog maar weinig toeristen komen, gedragen de dieren zich nog zo natuurlijk. De meeste mensen zullen altijd blijven kiezen voor de parken met de grote namen waar iedereen het altijd over heeft en waar ze zelf ook altijd van gedroomd hebben. Prima, want dan blijft Tarangire Nationaal Park behouden voor de fijnproever die de bush en het wildlife wil ervaren in z'n meest oorspronkelijke staat.